Παγκράτι: Οδός τραπεζοκαθισμάτων (πρώην Υμηττού...)
Tα δέντρα στη πόλη είναι μπελάς θέλουν πότισμα και περιποίηση, κρύβουν τις βιτρίνες των καταστημάτων, εμποδίζουν τα αυτοκίνητα να παρκάρουν στα πεζοδρόμια και το σπουδαιότερο δεν μπαίνουν στο παιχνίδι της ελεύθερης αγοράς και δεν παράγουν κέρδος, όπως τα τραπεζοκαθίσματα. Με αυτό το κυνισμό ο Δήμος Αθήνας όχι μόνο αδιαφορεί για το υπάρχον πράσινο, αλλά όπως στη περίπτωση της οδού Υμηττού καταστρέφει μικρές πράσινες διαδρομές.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα καλοκαίρια, η θέα από τον Προφήτη Ηλία ήταν πράσινη, μια θάλασσα από μουριές. Σήμερα έχει καταπατηθεί ένας από τους τελευταίους ελεύθερους χώρους στην ασφυκτικά δομημένη περιοχή του Παγκρατίου.
Την ίδια περίοδο, η ταύτιση της διασκέδασης και του ελεύθερου χρόνου με τον καταναλωτισμό οδήγησε, συν τοις άλλοις, στις αυθαίρετες κατασκευές και τα τραπεζοκαθίσματα
Το 2004 επί Δημαρχίας Ντόρας Μπακογιάννη εγκρίθηκε από το Δήμο η δημιουργία αυθαιρέτων κατασκευών με μεταλλικά υποστυλώματα και επιστεγάσματα. Με βάση αυτή την απόφαση δημιουργηθήκαν αίθουσες με γυάλινα διαφανή πλαϊνά, κλιματισμό, τηλεόραση, καναπέδες ξύλινα δάπεδα και τα ξερά δέντρα για διακόσμηση, ενώ τα παγκάκια ξηλώθηκαν. Με αυτό τον τρόπο πολλαπλασιάζεται ο χώρος των καταστημάτων καταπατώντας τον δημόσιο χώρο. Η διέλευση των πεζών είναι δύσκολη, των αναπήρων και των γονιών με καροτσάκι αδύνατη. Η απληστία δεν έχει λογική.
Το μήκος της αυθαίρετης καταπάτησης κοινόχρηστου χώρου από τη Καισαριανή μέχρι τον Προφήτη Ηλία είναι περίπου 500 μ. και το πλάτος του πεζοδρομίου που κατασκευάστηκε πριν εκατό χρόνια 12μ - όπως ακριβώς της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ο χώρος περιπάτου, που εμπνεύστηκαν και σχεδίασαν οι αρχιτέκτονες, καταστράφηκε από την επέλαση των τραπεζοκαθισμάτων.
Η Ανοιχτή Πόλη ζήτησε πρόσφατα από το Δ.Σ. την ανάκληση της απόφασης του 2004. Ας σημειωθεί ότι υπάρχει απόφαση του ΣτΕ 3445/2007 που αφορά τον Δήμο Αλεξανδρούπολης η οποία βασίζεται σε διάταξη του ΓΟΚ που απαγορεύει οποιαδήποτε κατασκευή σε κοινόχρηστους χώρους και αποτελεί καταπέλτη για τις αυθαίρετες κατασκευές.
Ο κύκλος υποκρισίας της δημοτικής αρχής είναι ο ίδιος σε όλη την Αθήνα: καταγραφή παρανομιών, επιβολή προστίμων, αύξηση των εσόδων του Δήμου - χωρίς όμως να δίνεται τέλος στη παρανομία!
Η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη, επιβεβαιώνοντας τα παραπάνω, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι σε αυτοψία που διενήργησε το κλιμάκιο της Αρχής διαπιστώθηκε αδράνεια ή και ανοχή της Δημοτικής Αστυνομίας στην παράνομη ανάπτυξη των τραπεζοκαθισμάτων.
Το 2009 η δημοτική αρχή αποφάσισε με κανονισμό διάρκειας δύο χρόνων να μη χορηγήσει πλέον άδειες από Υμηττού έως την εκκλησία του Προφήτη Ηλία αφού η περιοχή έχει κορεστεί. Η εξάπλωση όμως των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος συνεχίζεται στα ενδότερα της περιοχής, σε πεζοδρόμους και σε πλατείες, που κανονικά είναι ελεύθεροι χώροι για το παιχνίδι των παιδιών και την ξεκούραση των μεγάλων.
Στον πεζόδρομο της οδού Τιμοθέου τα τραπεζοκαθίσματα κλείνουν τις εισόδους των πολυκατοικιών, στον πεζόδρομο της οδού Ευφορίωνος, αν και έχει κηρυχθεί χώρος παιχνιδιού, έχουν δοθεί άδειες σε καφέ-μπαρ, στον πεζόδρομο της οδού Εμπεδοκλέους, όπου βρίσκεται το 3ο Δημοτικό Σχολείο, λειτουργούν ήδη καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος και με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας του διαμερισματικού συμβουλίου έγιναν απόπειρες να απομακρυνθούν τα παγκάκια… Μετά τις διαμαρτυρίες του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων η απομάκρυνση αναβλήθηκε απ' αόριστον.
Οι κάτοικοι της καταπράσινης Πλατείας Μεσολογγίου ανησυχούν, γιατί προωθείται η πεζοδρόμηση της οδού Πλατείας Μεσολογγίου. Στη περιοχή δε, παρατηρείται αύξηση των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, και ενοικιάζονται μικροί εσωτερικοί χώροι με την προοπτική επέκτασης στους κοινόχρηστους χώρους. Φυσικά, τους χειμερινούς μήνες θα πρέπει να στεγαστούν τα τραπεζοκαθίσματα. Η επανάληψη του φαινόμενου της Υμηττού, καθώς και ότι το Παγκράτι θα γίνει περιοχή νυχτερινής διασκέδασης, είναι ο εφιάλτης των δημοτών.
Ο δημοτική αρχή ισχυρίζεται ότι πρέπει να μπουν κανόνες. Παρ’ όλα αυτά δεν προχωρεί σε θέσπιση βιώσιμων κανόνων και στην εφαρμογή τους αλλά διατηρεί ένα καθεστώς μη εφαρμοζόμενων κανόνων και επιβολής προστίμων όποτε χρειάζεται ο Δήμος έσοδα. Αυτό σημαίνει ότι οι δημότες (συμπεριλαμβανομένων των καταστηματαρχών) είναι στο έλεος της διοίκησης (του Δήμου), η οποία μπορεί να εφαρμόζει το νόμο μόνο όταν το απαιτούν οι εισπρακτικές ανάγκες και τα μικροκομματικά συμφέροντα.
