Εditorial
Το 2010 μας βρίσκει σε μια κρίσιμη από πολλές απόψεις συγκυρία: έχουμε από τη μια την εκδήλωση –και στο σώμα της πόλης- της παγκόσμιας και πολύπλευρης κρίσης. Μιας κρίσης, ταυτόχρονα οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής, που από τη μια διαψεύδει όσους πίστεψαν και όσους επέβαλλαν το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης και κερδοφορίας, και από την άλλη απειλεί να στραφεί σε βάρος όσων ευθύνονται λιγότερο για την πρόκλησή της: των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων ανθρώπων, των αδύναμων στρωμάτων, των απλών ανθρώπων. Υπάρχει ο κίνδυνος να διευρυνθεί η εμφάνιση φαινόμενων «νέας φτώχειας», να οξυνθούν τα καθημερινά προβλήματα στις γειτονιές, να οξυνθούν οι αντιθέσεις και οι ανισότητες στο σώμα της πόλης.
Είναι μια κρίση που απειλεί να στραφεί και σε βάρος του αστικού περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής στις γειτονιές. Εξαιτίας ή με πρόσχημα την «έλλειψη πόρων», πολλά χρονίζοντα και απαραίτητα έργα και λειτουργίες για την Αθήνα ίσως παραπεμφθούν για άλλη μια φορά στις καλένδες: απαλλοτριώσεις για τη δημιουργία ελεύθερων χώρων, σχολείων κ.α., απόδοση δημόσιων πόρων για τη συντήρηση αστικού εξοπλισμού, δημιουργία υποδομών κοινωνικής πολιτικής (παιδικοί σταθμοί, ιατρεία, υπηρεσίες εξυπηρέτησης κατοίκων), έργα προς όφελος της πόλης και των πολλών (και όχι των εργολάβων).
Το 2010 είναι επίσης εκλογικό έτος για την αυτοδιοίκηση: Στις εκλογές της 14ης Νοεμβρίου θα κριθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές των τελευταίων χρόνων για την Αθήνα, αλλα θα κριθεί και η πολιτική της «διοικητικής μεταρρύθμισης» της κυβέρνησης, οι σχεδιασμοί για την εκλογή των τοπικών αρχών, οι νέες (;) ρυθμίσεις της σχέσης κράτους/κυβέρνησης και αυτοδιοίκησης. Θα κριθεί το μέλλον που θέλουν οι πολίτες για την πόλη.
Σήμερα, όλο και περισσότεροι/ες αντιλαμβάνονται ότι η Αθήνα χρειάζεται ριζικές τομές και ρήξεις – όχι απλά αλλαγή προσώπων και ρόλων. Χρειάζεται παρεμβάσεις που θα αντιστρέψουν τη σημερινή πραγματικότητα, πολιτικές επιλογές που απαιτούν συγκρούσεις με μεγάλα συμφέροντα.
Είναι φανερό ότι στο άμεσο μέλλον θα «παιχθεί» ποια θα είναι η έξοδος από την κρίση, αν θα είναι προς όφελος των πολλών, της ποιότητας ζωής, της δημοκρατίας ή το αντίθετο. Με αυτή την έννοια, είναι εξαιρετικά αναγκαίο να «μπουν γερά στο παιχνίδι» όσοι/ες βρίσκονται στον αντίποδα των ακολουθούμενων σήμερα πολιτικών και δογμάτων, οι ενεργοί πολίτες, τα κινήματα πόλης, οι προοδευτικοί επιστήμονες και φορείς.
