Η εξέγερση του Δεκέμβρη: Τίποτε δεν μπορεί να είναι πια όπως πριν

Όσοι βιάζονται να κλείσουν το ρήγμα που άνοιξε  η σφαίρα του ειδικού φρουρού στο κράτος και την κοινωνία με στερεότυπα, αφορισμούς, καταγγελίες και νουθεσίες, ματαιοπονούν.

Γιατί η κραυγή των παιδιών, τα οποία ενηλικιώθηκαν σε μια νύχτα, βρίσκει απήχηση σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας που εδώ και πολύ καιρό σπρώχνονται στο περιθώριο, χάνουν τη δουλειά και τη ζωή τους, την ασφάλεια των γηρατειών και της υγείας τους, το μέλλον των παιδιών τους και την αξιοπρέπειά τους.

Ο νεοφιλελευθερισμός αποδείχθηκε ο μεγάλος κοινωνικός πυροκροτητής, πόσο μάλλον που οι αντιλαϊκές πολιτικές εφαρμόζονται σ’ ένα περιβάλλον προκλητικού πλουτισμού των ολίγων, εκποίησης του δημόσιου πλούτου, σκανδάλων και διαφθοράς των προκαθήμενων των θεσμών της πολιτικής, της εκκλησίας και της δικαιοσύνης.

Είναι κοινοτοπία να επαναλάβουμε ότι η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν είναι μεμονωμένο συμβάν. Έχουν προηγηθεί δολοφονίες εν ψυχρώ, βασανισμοί και απρόκλητη αστυνομική βία ενάντια στους πιο φτωχούς και τους πιο ανίσχυρους, πρώτ’ απ’ όλα τους μετανάστες και μετά τους νέους. Τα στοιχεία είναι συντριπτικά. Η κρατική καταστολή ενεργοποιείται γιατί η πολιτική που εφαρμόζεται σε βάρος των πολλών δεν πείθει και χρειάζεται να επιβληθεί με τη βία.

Δικός μας στόχος είναι να αναδείξουμε τα κοινωνικά αίτια της εξέγερσης και να προβάλουμε απαντήσεις και λύσεις που χτυπούν τις αιτίες των προβλημάτων και όχι τα θύματα της κυρίαρχης πολιτικής.

(…) Χθες, σήμερα και αύριο, σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, 12χρονα και 13χρονα παιδιά, μαθητές των γυμνασίων και των λυκείων, βγαίνουν στους δρόμους και ζητούν το δίκιο τους. Τι έχουν να πουν οι δημοτικές αρχές, τι έχουν να πουν οι δημοτικές παρατάξεις σ’ αυτά τα παιδιά που πυροβολούνται με δακρυγόνα; Ενοχλεί που κάνουν ορατό το πένθος και την οργή τους και επιχειρείται να σιωπήσουν το συντομότερο και οι πόλεις να επιστρέψουν στους κανονικούς ρυθμούς. Τίποτε, όμως, δεν μπορεί να είναι πια όπως πριν γιατί η νεολαία και μαζί της ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας δεν σκοπεύουν να υποστούν τις συνέπειες της κρίσης αδιαμαρτύρητα.

Θέλουμε, λοιπόν, να προτείνουμε στο δημοτικό συμβούλιο βασικές κατευθύνσεις της δημοτικής πολιτικής που θα απαντούν στα προβλήματα των νέων και της κοινωνίας.

• Κατεύθυνση 1η: Δεν  θέλουμε άλλη καταστολή. Δεν θέλουμε άλλη κρατική βία, δεν θέλουμε δημοτική αστυνομία που θα οπλοφορεί, θα τρομοκρατεί νέους, μετανάστες, εξαρτημένα άτομα, μικροπωλητές και γενικά ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Δεν θέλουμε να δοθούν τα κονδύλια που έχουν εγκριθεί στον προϋπολογισμό του δήμου για νέες προσλήψεις αστυνομικών.
• Κατεύθυνση 2η: Θέλουμε να προχωρήσει τώρα ένα πρόγραμμα για τη σχολική στέγη, από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα λύκεια. Θέλουμε σχολεία ανοιχτά όλη την ημέρα, χωρίς κάγκελα, όμορφα, με πράσινα προαύλια και βιβλιοθήκες, σχολεία που θα κατοικούνται από τα παιδιά και θα εκπολιτίζουν.
• Κατεύθυνση 3η:  Δεν θέλουμε επιτήρηση του δημόσιου χώρου της πόλης από ΜΑΤ, ειδικούς φρουρούς και αστυνομικούς που πυροβολούν. Θέλουμε να σταματήσει η εμπορευματοποίηση και να γίνει ο δημόσιος χώρος κατοικήσιμος, ελεύθερα προσβάσιμος για τους νέους και όλες τις ηλικιακές ομάδες. Θέλουμε έργα ανασυγκρότησης στις γειτονιές της Αθήνας που έχουν εγκαταλειφθεί και απαξιωθεί. Θέλουμε πάρκα, αλάνες για τα παιδιά, πράσινο και οξυγόνο, πρόσβαση των ΑΜΕΑ παντού.
• Κατεύθυνση 4η: Θέλουμε δραστική αύξηση του κοινωνικού προϋπολογισμού του δήμου, που αφορά πρωτ’ απ’ όλα τους άστεγους, τους άπορους και τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες.
• Κατεύθυνση 5η: Θέλουμε ουσιαστικά μέτρα στήριξης και ενσωμάτωσης των μεταναστών.
• Κατεύθυνση 6η:  Θέλουμε δημοτικά ιατρεία, κέντρα πρόληψης και απεξάρτησης, πολιτιστικούς χώρους και χώρους άθλησης για όλες τις ηλικίες.

Η μέχρι σήμερα κατανομή του προϋπολογισμού του δήμου δεν υπηρετεί αυτές τις κατευθύνσεις. Αντίθετα, μεταφέρει τους κοινωνικούς πόρους σε έργα κοινωνικά άχρηστα και περιβαλλοντικά επιζήμια. Πρέπει να διεκδικήσουμε χρήματα από την κυβέρνηση, αλλά για να καλυφθούν οι παραπάνω ανάγκες, όχι για να γίνει πάλι αναδιανομή πόρων και αξιών γης υπέρ των πλουσίων.

Οι πόλεις, και ανάμεσά τους ο Δήμος της Αθήνας, συμπυκνώνουν στο έδαφός τους όλες τις σύγχρονες κοινωνικές αντιφάσεις. Στο χώρο τους εκφράζονται ανάγλυφα οι διαχωριστικές γραμμές μιας κοινωνίας βαθύτατα διαιρεμένης και οι συγκρούσεις που οι κοινωνικοί διαχωρισμοί προκαλούν.

Καλούμε το δημοτικό συμβούλιο και τις δημοτικές παρατάξεις να τοποθετηθούν σ’ αυτά τα θέματα και να προτείνουν, αν πιστεύουν, ότι χρειάζονται μέτρα για να αντιμετωπιστούν.»

Απόσπασμα από τοποθέτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, 15/12/2008