Φιλοπάππου: Εκεί που εχθρός είναι οι περιπατητές και φίλοι οι καταπατητές
Ο Φιλοπάππου είναι ο μόνος ανοιχτός χώρος αναψυχής, για μια τεράστια τσιμεντένια περιοχή της πόλης μας. Κι όμως. Από το 2000, γίνονται προσπάθειες να αλλάξει χρήση, να ενταχθεί οργανικά στην (κατ’ όνομα) ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων και να αξιοποιηθεί, δηλαδή να μετατραπεί από ελεύθερο χώρο σε τουριστικό προϊόν. Σε αυτή τη μακρά μάχη ανάμεσα στο Υπουργείο Πολιτισμού που βάζει κάγκελα και τους κατοίκους που τα βγάζουν, έχουμε σήμερα μια νέα φάση.
Με απόφαση του υπουργού πολιτισμού (5 Φλεβάρη 2008), μετά από σχετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου υπό την προεδρία Ζαχόπουλου, του Φιλοπάππου κηρύσσεται «οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος». Αυτό καταργεί στην ουσία το χαρακτήρα του λόφου ως χώρου αναψυχής. Αν εφαρμοστεί η απόφαση, σημαίνει, περίφραξη 3,5 χιλιομέτρων, ωράριο (κλειστός μετά τη δύση του ηλίου), απαγόρευση, πικ-νικ, ποδηλάτων, σκυλιών, αναρριχητών, των χαρταετών της καθαρής Δευτέρα και πολλά ακόμη. Η δικαιολογία για αυτή την αλλαγή δεν είναι άλλη από την προστασία των αρχαιοτήτων.
Από τι όμως κινδυνεύει πραγματικά του Φιλοπάππου;
Οι πολίτες αντιτείνουν ότι αυτό είναι απλώς ένα προκάλυμμα για την εμπορευματοποίηση του λόφου. Ότι δηλαδή η αλλαγή χρήσης θα διευκολύνει σταθερές ή περιστασιακές εμπορικές-τουριστικές χρήσεις. Τα παραδείγματα που το πιστοποιούν είναι πολλά γιατί η προσπάθεια «αξιοποίησης» έχει ξεκινήσει από το 2000. Θα σταθούμε όμως σε μία που είναι και η πιο εξώφθαλμη.
Η περίπτωση του εστιατορίου του Διονύσου
Ο Διόνυσος χτίζει αυθαίρετα κυρίως μετά το 1995, χωρίς να ζητά άδεια από την Πολεοδομία και την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Αυτά γίνονται εν γνώση όλων: των δύο αυτών υπηρεσιών, των δύο υπεύθυνων αρχαιολόγων του λόφου, του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) και του Δήμου Αθηναίων. Το αποτέλεσμα των καταπατήσεων είναι ο Διόνυσος να έχει διπλασιάσει το μέγεθος του ανενόχλητος. Αναλογιστείτε ότι για μέρος των καταπατήσεων του Διονύσου χρειάστηκε σκάψιμο και μάλιστα αρκετού βάθους. Δηλαδή σκάψιμο χωρίς άδεια, σε αρχαιολογικό χώρο. Αν αναρωτιέστε ποια ήταν η αντίδραση του ΥΠ.ΠΟ. και των υπεύθυνων αρχαιολόγων… εκ του αποτελέσματος καμία. Αντίθετα σε επίσημο έγγραφο της Εφορείας Ακροπόλεως έγραψάν ότι ο Διόνυσος είναι «κυβερνητικού ενδιαφέροντος»(6459- 01/11/2005).
Αν συγκρίνουμε αυτή τη (μη) αντίδραση, με την κινητοποίηση από τις 2 υπεύθυνες αρχαιολόγους του λόφου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων για να εκδώσει ψήφισμα ενάντια στις δενδροφυτεύσεις κατοίκων στου Φιλοπάππου με δικαιολογία το ελάχιστο σκάψιμο 20 εκατοστών, καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει στου Φιλοπάππου. Αν είσαι ο Διόνυσος μπορείς να σκάβεις και να χτίζεις χωρίς άδεια. Αν είσαι πολίτης δεν μπορείς ούτε να φυτέψεις. Και ας φυτεύεις εκεί που είχαν κάψει τα συνεργεία της περίφραξης το 2003.
Μόνο οι κάτοικοι της περιοχής καταγγέλλουν ξανά και ξανά τις καταπατήσεις του Διόνυσου και αγωνίζονται για να μην παγιωθούν. Ακόμα περιμένουν απάντηση στην αίτηση τους για αυτοψία στο Διόνυσο, την οποία κατάθεσαν στις 8 Γενάρη 2008 στον Υπουργό και το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.
Ταυτόχρονα η Πολεοδομία του Δήμου προσπαθεί να σώσει τα αυθαίρετα του Διονύσου με κάθε τρόπο. Η οικοδομική άδεια 1612 που έδωσε στον Διόνυσο η Πολεοδομία του Δήμου το 2004 ακυρώθηκε από το διοικητικό εφετείο Αθηνών (μετά από προσφυγή πολίτη) με την απόφαση 214/2008/11-2-2008 ως παράνομη! Παρόλο το ρεζίλεμα, η Πολεοδομία βάζει πρόστιμο διατήρησης στα αυθαίρετα για να «πληρώσει και να σώσει» ο Διόνυσος. Διατήρηση αυθαιρέτων σε αρχαιολογικό χώρο!
Με απλά λόγια
Η κήρυξη του Φιλοπάππου σε οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο, γίνεται από αυτούς που συγκαλύπτουν τους καταπατητές, ενάντια στους περιπατητές. Αλλά το ενεργό τοπικό κίνημα κατοίκων θα έχει τον τελευταίο λόγο. Γιατί η πραγματική προστασία του Φιλοπάππου είναι η αγάπη των κατοίκων.
