"Για να ξέρουν με ποιους έχουν να κάνουν"

"Ας κρατήσουμε τέλος τους αγώνες για ελεύθερο χώρο και ποιότητα ζωής, αγώνες που είδαμε τις προηγούμενες μέρες από τους πολίτες της Αθήνας που βγαίνουν από τα σπίτια τους για να υπερασπιστούν τους τελευταίους χώρους ανάσας από έναν δήμαρχο που με τις πράξεις και τα έργα του θα μείνει στην ιστορία ως ο δήμαρχος που αγαπούσε το τσιμέντο και μισούσε το πράσινο.

Μπορεί βέβαια να έχει επιλέξει να αποτελεί τον εκφραστή της ακροδεξιάς στη πολιτική ζωή του τόπου.

Κάποιος όμως πρέπει να του εξηγήσει ότι δεν είμαστε στο 1969 αλλά στο 2009. Και δεν μπορεί να απειλεί τους πολίτες να εκβιάζει τους δικαστές του ΣτΕ και να συμπεριφέρεται με τη λογική του αποφασίζουμε και διατάζουμε.

Κυρίως όμως να του εξηγήσει ότι η εποχή που τα βρίσκανε μεταξύ τους τα επιχειρηματικά συμφέροντα και τα δυο κόμματα εξουσίας και υλοποιούσαν απρόσκοπτα τα σχέδιά τους "και τα σκυλιά δεμένα", πέρασε ανεπιστρεπτί.

Από δω και στο εξής, κύριε δήμαρχε, θα έχετε να κάνετε με μια αριστερά που δεν θα συμβιβάζεται, που θα μπαίνει εμπόδιο σε σχεδιασμούς που ναι απέναντι στο δημόσιο συμφέρον.

 Με μια αριστερά, που όπως έλεγε και ο αείμνηστος Ηλίας Ηλιού, στο κοινοβούλιο τη δεκαετία του 60, σκοπεύει να σας ταράξει στη νομιμότητα.

Και πολύ περισσότερο με μια αριστερά που δεν πρόκειται να λογαριάσει το πολιτικό κόστος προκειμένου να υπερασπιστεί το δημόσιο συμφέρον, όπως απέδειξε περίτρανα και στην υπόθεση του Βοτανικού και της Διπλής Ανάπλασης.

Εκεί όπου ως κομμάτι αυτού του κινήματος, ήρθαμε σε μετωπική σύγκρουση με πολύ μεγάλα, πολύ ισχυρά και πολύ σύνθετα δικτυωμένα συμφέροντα.

Και είναι η πρώτη φορά ίσως τα τελευταία χρόνια, που ένα πολιτικό κόμμα έρχεται σε τέτοια σύγκρουση.

Υπερασπιστήκαμε τη θέση μας ανυποχώρητα και δικαιωθήκαμε και από τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, κυρίως όμως δικαιωνόμαστε από τη τοποθέτηση των πολιτών, που παρά τη μαζική παραπληροφόρηση έχουν πλέον διαμορφώσει καθαρή άποψη για τη συμπαιγνία του δημάρχου και του γνωστού μεγαλοεργολάβου.

Το πιο σημαντικό όμως από αυτή την υπόθεση δεν είναι ότι τολμήσαμε να πάμε κόντρα σε ένα μέχρι χθες ανίκητο καρτελ συμφερόντων. Το πιο σημαντικό είναι ότι αντέξαμε τη πίεση, ότι δεν μασήσαμε, ότι δε λυγίσαμε, ότι δεν κάναμε ούτε βήμα πίσω.