Στα Πατήσια, η νέα επίθεση του δημάρχου Αθηναίων

Παρά τη σχετική εγκατάλειψη, τις απόπειρες καταστροφής των κτιρίων και την κατάρρευση του εργοστασίου, ο χώρος παραμένει μια μικρή όαση, που τώρα το καλοκαίρι γεμίζει παιδιά. Αν δει κανείς το τοπογραφικό στο Google καταλαβαίνει περισσότερο τη σημασία του γιατί αντιλαμβάνεται την πυκνή δόμηση της περιβάλλουσας πόλης, η οποία συμπιέζει το μικρό κενό ελευθερίας στην Πατησίων. Ο χώρος ανήκει στην ιδιοκτησία του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και έχει μακρά ιστορία ως προς τις μεταμορφώσεις της ασκούμενης πολιτικής που τον αφορά.

Το 1981, εγκρίνεται με το υπ. αρ. 513 ΦΕΚ, η τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου Αθηνών στο οικοδομικό τετράγωνο που περικλείεται από τις οδούς Πορφύρα, Ηρακλείου, Λασκαράτου και Πατησίων, ώστε να χαρακτηριστεί ως κοινόχρηστο πράσινο το μεγαλύτερο τμήμα αυτού (Πατησίων 356, 358) και να δημιουργηθεί ένας πεζόδρομος που οριοθετεί αυτόν τον χώρο από τις παρακείμενες ιδιοκτησίες του Ο.Τ. Το 1983, με το υπ. αρ. 621 ΦΕΚ, χαρακτηρίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών «ως έργο τέχνης η έπαυλη Δρακόπουλου και ως τόπος με ιστορική σπουδαιότητα, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, ο περιβάλλων χώρος με τα κτίσματα τα οποία βρίσκονται μέσα σ’ αυτόν, γιατί αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα αστικής κατοικίας και βιοτεχνίας, από τις ελάχιστες σωζόμενες σήμερα στην Αθήνα».

Λίγο αργότερα, με ΦΕΚ του 1983 πάλι, χαρακτηρίζονται διατηρητέα μόνο τα δύο κτίρια του κτήματος Δρακόπουλου -η έπαυλη και το κτίριο γραφείων- και ο περιβάλλων χώρος (Πατησίων 358), ενώ αποχαρακτηρίζονται τα κτίρια του εργοστασίου και ο περιβάλλων αυτά χώρος (Πατησίων 356). Εν συνεχεία, με ΦΕΚ του 1991, αίρεται ο χαρακτηρισμός του χώρου ως κοινόχρηστο πράσινο και με ΦΕΚ του 2004, που υλοποίησε απόφαση της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου επί υπουργίας Μπακογιάννη, αίρονται πλήρως οι αποφάσεις που καθόριζαν την απόδοση του τόπου στο δημόσιο και την κήρυξή του συνολικά ως φυσικό και πολιτιστικό μνημείο.

Σ’ αυτή τη σαθρή βάση, η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων ψήφισε, σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση, στη συνεδρίαση τής 14ης Ιουλίου 2009, κοινό μνημόνιο με τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, του οποίου πρόεδρος είναι ο γνωστός από σειρά οικονομικών σκανδάλων κ. Μαρτίνης, σύμφωνα με το οποίο θα ανεγερθεί στον αποχαρακτηρισμένο χώρο των 3 στρεμμάτων (Πατησίων 356), πολυώροφο κτίριο οποιωνδήποτε χρήσεων με γκαράζ, 10.000 περίπου τ.μ., εκ των οποίων θα δοθεί η χρήση 1.000 τ.μ. για τη λειτουργία δημοτικού θεάτρου.

Πρόκειται για μια λεόντειο συμφωνία σε βάρος των Αθηναίων δημοτών καθώς καταργείται ένας κοινόχρηστος χώρος σε μια πυκνοδομημένη πολεοδομική ενότητα, κατεδαφίζεται το παλιό εργοστάσιο, σε τμήμα του οποίου θα μπορούσε να στεγαστεί δημοτική σκηνή, κόβονται δένδρα πολλών χρόνων, επιβαρύνεται από κάθε άποψη η γειτονιά και οι επαγγελματίες, με νέους χώρους εμπορίου και γραφείων. Δηλαδή ο Δήμος, σε πλήρη αντιπαράθεση με την έννοια του δημοσίου συμφέροντος, αντί να διασφαλίσει τα 3 στρέμματα μέσω απαλλοτρίωσης, σύμφωνα με τη φιλοσοφία των ΦΕΚ 513 και 621, συντάσσεται και προωθεί τα επιχειρηματικά συμφέροντα του κ. Μαρτίνη, ζημιώνοντας πολλαπλά τους δημότες και θυσιάζοντας τη μνήμη της πόλης.

Οι αντιδράσεις κατά του μνημονίου Δήμου και ΕΕΣ ήταν άμεσες. Παρά τις δυσκολίες του καλοκαιριού, περίπου 200 κάτοικοι της περιοχής ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της “Ανοιχτής Πόλης” και συγκεντρώθηκαν την Τετάρτη 22 Ιουλίου στον χώρο για να οργανώσουν τις αντιστάσεις τους στα σχέδια της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου. Η ιστορία του τοπικού κινήματος για τον χώρο της Πατησίων καταγράφει πάνω από 3 δεκαετίες αγώνων. Χάρη σ' αυτούς ο χώρος έχει διασωθεί και ελπίζουμε ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα.