Η Ανοιχτή Πόλη στο Δημοτικό Συμβούλιο

• των σχεδίων της Εκκλησίας για την αξιοποίηση ακινήτων στο κέντρο της Αθήνας και
  

• της αιφνιδιαστικής κατεδάφισης των κτηρίων της Εριουργίας στο κτήμα Δρακόπουλου

Στην  αρχή του δημοτικού συμβουλίου, ο  δημοτικός σύμβουλος Αλέξης Τσίπρας, αναφέρθηκε στο ξαφνικό θάνατο του Χρήστου Παλαιολόγου, επί 12 έτη δημάρχου Λειβαδίας, και στη συνέχεια αποχώρησε από τη συνεδρίαση προκειμένου να παραβρεθεί στην κηδεία.

Στη συνέχεια, ο δημοτικός σύμβουλος, Ρήγας Αξελός, ζήτησε στην αμέσως επόμενη συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου να συζητηθεί εντός ημερησίας διάταξης το ζήτημα του νέου Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας, προκειμένου να τοποθετηθεί ο Δήμος Αθηναίων και να συζητηθεί το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο και σε συνδυασμό με το ζήτημα των πυρκαγιών στην Βορειοανατολική Αττική. 

Αίτημα  που υιοθετήθηκε από τον πρόεδρο  του δημοτικού συμβουλίου.

Αναφερόμενος, ο Ρήγας Αξελός, στα σχέδια «αξιοποίησης» ακινήτων της Εκκλησίας στο κέντρο της Αθήνας, μεταξύ άλλων είπε: 

«Τις  προηγούμενες μέρες ο Αρχιεπίσκοπος  Αθηνών συναντήθηκε με τον Υπουργό  ΠΕΧΩΔΕ. Σύμφωνα με τα όσα γράφτηκαν  στον τύπο αντικείμενο της συνάντησης ήταν το αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδας μια σειρά ενεργειών του ΥΠΕΧΩΔΕ προκειμένου να ξεπεραστούν διάφορα κωλύματα που εμποδίζουν την «αξιοποίηση» της εκκλησιαστικής υπηρεσίας. 

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ανάμεσα στα  ακίνητα που η εκκλησία επιθυμεί να «αξιοποιήσει» βρίσκονται

• το οικόπεδο δίπλα στο γήπεδο του ΠΑΟ, επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, το γνωστό ως Βενζινάδικο, στο οποίο η εκκλησία σχεδιάζει την ανέγερση κτιρίου πολυτελών γραφείων και υπόγειου χώρου στάθμευσης συνολικής επιφάνειας 10.000 τ.μ.

• το οικόπεδο που βρίσκεται το πρώην 401 στο Κολωνάκι, στο οποίο αφού εγκαταλείφθηκαν τα προηγούμενα σχέδια για «ιερό» ξενοδοχείο, σχεδιάζονται τώρα «ήπιες εγκαταστάσεις και χώροι αναψυχής»

Ωστόσο, το λεγόμενο Βενζινάδικο, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανάπλασης στα Κουντουριώτικα, και χρόνια τώρα διεκδικείται από φορείς και κατοίκους της περιοχής για χώρο πρασίνου ενώ το πρώην 401, αποτελεί σημαντικό χώρο πρασίνου και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς στο κέντρο της Αθήνας, τον οποίο οι κάτοικοι και οι φορείς της περιοχής ζητούν να κηρυχθεί διατηρητέο και να αποδοθεί στο κοινό. Με βάση τα παραπάνω καλούμε το δημοτικό συμβούλιο να τοποθετηθεί με σαφήνεια ενάντια στους σχεδιασμούς της εκκλησίας, στην κατεύθυνση της απόδοσης αυτών των χώρων στους Αθηναίους πολίτες.»

Απαντώντας  ο αντιδήμαρχος Χ. Ακριτίδης, ανέφερε  ότι ο Δήμος έχει τοποθετηθεί  προ ετών για το ζήτημα του πρώην 401, στην κατεύθυνση των προτάσεις  των κατοίκων και των φορέων, ωστόσο ακόμη δεν έχουν εκδοθεί τα απαιτούμενα προεδρικά διατάγματα με τις χρήσεις γης.   

Να  χαρακτηριστεί τώρα κοινόχρηστο πράσινο ο χώρος που  προέκυψε μετά την  κατεδάφιση της Εριουργίας στην οδό Πατησίων 356

Η δημοτική σύμβουλος, Ελένη Πορτάλιου, αναφερόμενη στο ζήτημα της Βίλας Δρακόπουλου, μεταξύ άλλων τόνισε:

«Το μνημόνιο που υπέγραψε με σπουδή η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου με τον  Ερυθρό Σταυρό, έδωσε το πράσινο φως στην κατεδάφιση του εργοστασίου της Εριουργίας, σημαντικού δείγματος βιομηχανικής αρχιτεκτονικής του 1880, στο οποίο μάλιστα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 8ωρο.

Η πράξη  αυτή της κατεδάφισης, καθώς προσβάλλει το κοινό αίσθημα των κατοίκων της περιοχής και ευρύτερα, έγινε ακριβώς τις ημέρες της μεγαλύτερης απουσίας κόσμου για τις διακοπές του δεκαπενταύγουστου, απροειδοποίητα. Παρόλα αυτά υπήρξε σημαντική κινητοποίηση και ενίσχυση ενός κινήματος ενεργών πολιτών της περιοχής, που είχε ήδη ξεκινήσει να συγκροτείται.

Μετά  τα τετελεσμένα οι κάτοικοι ζητούν να επαναχαρακτηριστεί τώρα ως κοινόχρηστο  πράσινο ο χώρος του εργοστασίου που κατεδαφίστηκε.

Το χρονικό μιας διαρκούς διολίσθησης από τον  χαρακτηρισμό των δυο ενοτήτων Πατησίων 568 και 358 συνολικά ως χώρου κοινοχρήστου πρασίνου και του συνόλου των τριών κτιρίων (βίλα Δρακόπουλου, κτίριο γραφείων και Εριουργία) ως διατηρητέων μνημείων, είναι γνωστό. Γι αυτό υπάρχουν τεράστιες ευθύνες των δημοτικών αρχών ήδη από το 1983 οπότε και αποχαρακτηρίζεται η Εριουργία.

Η μεγαλύτερη όμως ευθύνη ανήκει στο Δημοτικό Συμβούλιο επί δημαρχίας κ. Μπακογιάννη και η ακόμα μεγαλύτερη στη σημερινή πλειοψηφία που προσυπέγραψε το μνημόνιο με τον Ερυθρό Σταυρό. Η απόφαση αυτή, που οδηγεί στην ανέγερση πολυώροφου κτιρίου 10.000 τ.μ. στο χώρο του κατεδαφισθέντος εργοστασίου, εκτός από βαθιά αντικοινωνική και αντιπεριβαλλοντική είναι και παράνομη. Γιατί αποχαρακτηρίζει ένα χώρο κοινόχρηστου πρασίνου σε μια πολεοδομική ενότητα και τον αντικαθιστά με άλλον εκτός αυτής της ενότητας, πολύ μικρότερης αξίας γιατί βρίσκεται εκτός σχεδίου και πολύ μικρότερου εμβαδού λόγω της εισφοράς που οφείλει να δώσει ο νέος χώρος στην περιοχή Προμπονά όταν θα ενταχθεί στο σχέδιο πόλεως.

Η Ανοιχτή  Πόλη, στο πλευρό της επιτροπής  κατοίκων, ζητά από το Δημοτικό Συμβούλιο  να επαναχαρακτηρίσει τώρα τον χώρο ως κοινόχρηστο και να προχωρήσει στην ενοποίηση με φύτευση των δύο ενοτήτων -Πατησίων 356 και 358- αποδίδοντάς τις στη χρήση της γειτονιάς.»

Η δημοτική σύμβουλος, Ελθήνα Αγγελοπούλου, επαναφέροντας το ζήτημα της ανέγερσης πολυώροφου ιδιωτικού κτηρίου δίπλα από την Τεχνόπολη, μεταξύ άλλων είπε:

«Στο  προηγούμενο Δημοτικό Συμβούλιο είχαμε ζητήσει ενημέρωση για ορισμένα ζητήματα που αφορούν το κτήριο που χτίζεται δίπλα στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Επειδή η κατασκευή προχωράει με γρήγορους ρυθμούς θα παρακαλούσαμε τον αρμόδιο αντιδήμαρχο να ενημερώσει το σώμα».

Απαντώντας ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Ν. Αβραμίδης, ανέφερε ότι δεν έχει κατατεθεί μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Τέλος, η Ελένη Πορτάλιου, αναφερόμενη στο θάνατο της Άννας Τεριακή-Σολωμού, μεταξύ άλλων είπε:

«Όσοι  και όσες γνωρίσαμε την Άννα Τεριακή-Σολωμού και συνεργαστήκαμε μαζί της, αισθανόμαστε τυχεροί και περήφανοι που μας τίμησε με τη φιλία και τη συντροφικότητά της. Η Άννα γεννήθηκε  το 1929 στην Αθήνα και 14 χρόνων μπήκε στην Αντίσταση, στην ΕΠΟΝ Ανατολικών Συνοικιών. Το 1949 καταδικάστηκε παμψηφεί σε θάνατο. Το 1954 – αμέσως μετά το γάμο της με τον γνωστό αγωνιστή Νίκο Σολωμό – εξορίστηκε στον Άι Στράτη. Από το 1955 συμμετείχε στην ΕΔΑ και στη νεολαία της. Το 1965 καταδικάστηκε για την επέτειο του Γοργοποτάμου. Η διδακτορία την έστειλε στη Γιούρα, μαζί με το μικρό της γιο και μετά στην Αλικαρνασσό. Το 1970 κατέφυγε εξόριστη στο Παρίσι και από τη μεταπολίτευση ανέλαβε δράση στο ΚΚΕ Εσωτερικού.

Υπήρξε  η πρώτη πρόεδρος του 1ου Διαμερισματικού Συμβουλίου της Αθήνας.

Εργάστηκε στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πρωτοστάτησε στη δημιουργία της Βιβλιοθήκης του ΤΕΕ.

Η Άννα συμπύκνωσε με τη ζωή και τη δράση της, με την αφοσίωσή της σε ιδανικά και αξίες για τα οποία δε δίστασε πολλές φορές να προσφέρει την ίδια τη ζωή της, ένα ανθρώπινο υπόδειγμα που σήμερα τείνει να εκλείψει. Θα τη θυμόμαστε για την ολόψυχη και ανιδιοτελή συμβολή της στον αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο.»