Ανοιχτή πόλη ή πόλη στην φορμόλη;
Με πρόσφατες δηλώσεις του ο Υπουργός Παιδείας επανέφερε το θέμα της μεταφοράς όσων πανεπιστημιακών σχολών έχουν ακόμη μείνει στο κέντρο της Αθήνας. Ο Υπουργός προτείνει έτσι μια «χωροταξική λύση» για την αντιμετώπιση του προβλήματος της βίας και της εγκληματικότητας, στοχοποιώντας για άλλη μια φορά τα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Η πρόταση αυτή, ιδίως αν συνδυαστεί με παλιότερα σχέδια για τον περιορισμό των διαδηλώσεων στο κέντρο, είναι πολύ χρήσιμη για να ενισχύσει τη λειτουργία του κέντρου ως σκηνικού για τουρίστες και αποκλειστικά εμπορικές χρήσεις. Η βία στις πόλεις είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί, και όχι με μηχανιστικές λύσεις.
Το κέντρο της Αθήνας, οφείλει να παραμείνει πολυλειτουργικό. Οφείλει να είναι ανοιχτό όχι μόνο στους πελάτες των εμπορικών καταστημάτων και στους τουρίστες, αλλά σε όλους τους κατοίκους της Αθήνας, στους φοιτητές, στους εργαζόμενους, στους νέους και τις νέες. Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του κέντρου, δέχονται και δίνουν ερεθίσματα, αποτελούν ανοιχτούς δημόσιους χώρους. Ας αναρωτηθούν, λοιπόν, όσοι προτείνουν τέτοιου είδους «λύσεις» για ποιό λόγο η Σορβόννη βρίσκεται, ακόμη, στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας, όπως και αντίστοιχα ιδρύματα στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις.
Το κέντρο δεν απειλείται από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες των πανεπιστημιακών σχολών αλλά από την ανικανότητα και τις αυθαιρεσίες της αστυνομίας, από τα ειδικά επιχειρησιακά σχέδια και τις ειδικές μονάδες με υπερεξουσίες που θέλουν να το μετατρέψουν σε ζώνη υγειονομικού αποκλεισμού. Το ερώτημα επανέρχεται για άλλη μια φορά: ανοιχτή πόλη ή πόλη στην φορμόλη;
