Για τα δημοτικά τέλη και το πάγωμα…
—
Δημοσιεύτηκε
19/11/2008
Στο σημερινό δημοτικό συμβούλιο, συζητήθηκε η πρόταση της δημοτικής αρχής για τα δημοτικά τέλη του 2009, την οποία καταψήφισε η Ανοιχτή Πόλη.
Τοποθετούμενη η Ελένη Πορτάλιου, μεταξύ άλλων είπε: «Συζητάμε σήμερα σε μια εποχή οικονομικής κρίσης τα έσοδα που θα εισπράξει ο Δήμος για το 2009 από τους πολίτες της Αθήνας. Κατά την άποψη μας, η αυτοδιοίκηση οφείλει αυτήν την περίοδο να διαμορφώσει δράσεις κοινωνικής προστασίας και να στηρίξει την εργασία.
Η δημοτική αρχή με επικοινωνιακά τρυκ επιχειρεί να εμφανιστεί «δίπλα στον δημότη». Όμως τα δημοτικά τέλη όχι μόνο δεν παγώνουν αλλά συνεχίζουν να είναι κοινωνικά άδικα, καθώς δεν λαμβάνουν κοινωνικά κριτήρια στο επιμερισμό τους.
Η Δημοτική Αρχή, σήμερα εισηγείται αυξήσεις τελών, παρά τις αντίθετες ανακοινώσεις της. Αντιγράφοντας την ίδια πολιτική του κυβερνητικού σχεδιασμού, βάζοντας την προστασία των κερδών πάνω και από τις ανάγκες τις κοινωνίας, και των μεγάλων επιχειρήσεων πάνω από τη ζωή των κατοίκων της πόλης.
Μηδενική αύξηση έχουμε μόνο στο τέλος καθαριότητας και φωτισμού στην κατοικία.
Στην επαγγελματική στέγη, από 6,35 ευρώ ανά τ.μ. αυξάνεται σε 6,50 ευρώ το τ.μ., δηλαδή αύξηση 2,4%.
Σε ότι αφορά το τέλος ηλεκτροδοτούμενων χώρων, η αύξηση φτάνει σε 3,2%.
Το τέλος τραπεζοκαθισμάτων αυξάνεται κατά 3,6%.
Το τέλος κατάληψης κοινοχρήστων χώρων αυξάνεται κατά 3,6%.
Το τέλος χρήσης κοινοχρήστων χώρων περιπτέρων και δεξαμενών υγρών καυσίμων κατά 3,6%. Τέλη χρήσεων κοινοχρήστων υπαίθριου και χώρων κατά 3,6%. Τέλη κοιμητηρίων κατά 2,4%. Στα τέλη κυκλοφορίας έχουμε ήδη μια αύξηση 20%.
Στις εισηγήσεις αναφέρετε ότι οι προτεινόμενες αυξήσεις είναι μικρότερες του πληθωρισμού, αλλά αναρωτιέται κανείς τι είδους ελάφρυνση είναι αυτή όταν υπολείπεται 0,4% (από 4%) του πληθωρισμού. Όταν δηλαδή η αύξηση καλύπτει το 90% του πληθωρισμού. Ο Δήμος Αθηναίων από το 1995 μέχρι το 2006 είχε αύξηση τελών 85,6%, το 2007 είχαμε αύξηση 3,5%, το 2008 4,5%.
Και θέτουμε ευθέως το ερώτημα. Μπορούν οι πολίτες της Αθήνας να ανταποκριθούν; Μπορούν οι εργαζόμενοι, οι μικροεπιχειρηματίες, οι συνταξιούχοι, οι νέοι άνθρωποι να ανταποκριθούν; Είχαν και έχουν και αυτοί τις αντίστοιχες αυξήσεις;
Εμείς θεωρούμε ότι τα τέλη οφείλουν να λειτουργούν αναδιανεμητικά και να αμβλύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Εκείνο που εμείς θεωρούμε κοινωνικά δίκαιο είναι η πολιτική των τελών να ξεκινάει από μηδενική βάση για τα χαμηλά εισοδήματα και κλιμακούμενα να εισπράττονται πόροι με κοινωνικά κριτήρια, φτάνοντας σε όλους αυτούς που αποκόμισαν και συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται και να αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την πόλη(π.χ. τράπεζες, μεγάλα εμπορικά καταστήματα κτλ.)
Προς τούτο πρέπει να αλλάξουμε άρδην τα κριτήρια επιμερισμού των τελών. Εμείς προτείνουμε:
Πάγωμα ή και μείωση τελών για τις μικρές ιδιοκτησίες, π.χ. διαμερίσματα κάτω από 120 τ.μ.
Πάγωμα ή και μείωση τελών μικρών εμπορικών καταστημάτων, π.χ. κάτω από 80 τ.μ.
Μείωση 50% ή και απαλλαγή σε ειδικές κατηγορίες όπως προβλέπει ο κώδικας α) για τα ΑΜΕΑ β) για τους πολυτέκνους με ετήσιο εισόδημα κάτω των 15.000,00 € και γ) για τους απόρους δ) τους καρκινοπαθείς, για άλλες ευπαθείς κατηγορίες, όπως οι άγαμες μητέρες.
Αύξηση στις μεγάλες ιδιοκτησίες.
Αύξηση στις πολυκαταστήματα.
Αξιοποίηση δυνατότητας κατηγοριοποίησης χώρων (χρήση Ν.1828/89) με πολλαπλά κριτήρια. Για παράδειγμα: χώροι συγκέντρωσης διέλευσης αυξημένου κοινού, τράπεζες – καφέ – μπαρ - χώροι εστίασης κλπ, περιοχών - ζωνών υψηλής αξίας (Κολωνάκι κλπ). Περιβαλλοντικά – οχλούσες χρήσεις – κέντρα διασκέδασης κλπ - Βιοτεχνικές χρήσεις κλπ.
Από τα ποσά αυτά να χρηματοδοτηθούν έργα αυτεπιστασίας, συντήρησης και βελτίωσης δικτύων περιβαλλοντικής προστασίας και αποκατάστασης και αναπλάσεων στις περιοχές αυτές (όπως ορίσει ο νόμος) – χρηματοδότηση δηλαδή απασχόλησης νέων θέσεων εργασίας.
Αντίθετα, έτσι όπως διαμορφώνεται, η πολιτική τελών και η ανταπόδοση είναι κοινωνικά άδικη. Και αυτό γιατί οι ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις των εργαζομένων, των μισθωτών, των νέων εργαζόμενων των 700 ευρώ, των συνταξιούχων, των μικροεπαγγελματιών σηκώνουν σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε δημοτικά τέλη, το βάρος σε άμεσους και έμμεσους φόρους του προϋπολογισμού. Και είναι αυτοί που μαζί με τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, έχουν επωμισθεί χρόνια τώρα, μια αδικαιολόγητη δυσανάλογη και συνεχιζόμενη αύξηση δημοτικών τελών, που την καρπώνονται μεγάλες επιχειρήσεις–τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες, εμπορικά κέντρα, super market, μεγάλοι αθλητικοί χώροι, περιοχές με υψηλά εισοδήματα, Ανώνυμες Εταιρείες κοινωνικής ωφέλειας , υπηρεσίες του Δημοσίου. Διότι είτε δεν πληρώνουν καθόλου ή πληρώνουν ελάχιστα ποσά με βάση αναλογικά με τα κέρδη τους. Για παράδειγμα, στα όρια του Δήμου Αθηναίων λειτουργεί σχεδόν ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός και τα κτήρια διοίκησης των περισσότερων τραπεζών, χωρίς να δίνονται τα ανάλογα αντισταθμιστικά οφέλη.
Από το τέλος ακίνητης περιουσίας (ΤΑΠ) απαλλάσσονται τα ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των ναών, των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων δημόσιου χαρακτήρα, καθώς και οι πρεσβείες και τα προξενεία. Πριν θεσπιστεί το ΤΑΠ, τα ακίνητα φορολογούνταν με το Φόρο Ακίνητης Περιουσίας(ΦΑΠ). Με την κατάργησή του, οι μεγαλοϊδιοκτήτες απαλλάχτηκαν ουσιαστικά από το να πληρώνουν φόρο. Κι αυτό γιατί τώρα, ένας ιδιοκτήτης με πολλά ακίνητα που με τον ΦΑΠ φορολογούνταν επί του συνόλου των τετραγωνικών των ακινήτων, με τον ΤΑΠ φορολογείται ξεχωριστά για κάθε ένα ακίνητο Ο μικροϊδιοκτήτης ενώ απαλλασσόταν για ιδιοκτησία μέχρι 50 εκατομμύρια, σήμερα δεν απαλλάσσεται για τίποτα, ενώ μια εταιρεία με ακίνητη περιουσία 1,4 εκατ. Ευρώ απέδιδε φόρο ΦΑΠ 19.800 ευρώ με το ΤΑΠ πληρώνει 513Ευρώ.
Τα έσοδα του τέλους ΤΑΠ που διατίθενται βάση νόμου κατά ποσοστό 50% τουλάχιστον για την εκτέλεση έργων, καταβολή αποζημιώσεων ρυμοτομούμενων ή απαλλοτριωμένων ακινήτων και αγορά ακινήτων και το υπόλοιπο για την κάλυψη άλλων αναγκών, η δημοτική αρχή αντί να τα χρησιμοποιήσει προς όφελος των κατοίκων που πληρώνουν, τα δεσμεύει για την υλοποίηση «μεγάλων έργων» που ωφελούν ιδιωτικά συμφέροντα, όπως για παράδειγμα στον Ελαιώνα.
- Τα δημοτικά τέλη αποτελούν πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση των πολιτών. Τα έσοδα του Δήμου το 2008 προέρχονται το 60% από δημοτικά έσοδα (τέλη, δικαιώματα, μισθώματα, πρόστιμα, παράβολα κλπ.), και ένα 30% περίπου από την κρατική επιχορήγηση. Τα τέλη έχουν νόημα ύπαρξης, όταν έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα και προσφέρουν πρόσθετο κοινωνικό έργο και ποιότητα ζωής στη πόλη. Και αυτή η λειτουργία των τελών αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα της αυτοδιοίκησης διότι τα χρήματα δεν έχουν στο σύνολο τους την ανταπόδοση που πρέπει σε ποιότητα, έργο και παρεχόμενες υπηρεσίες.
Για παράδειγμα, σε ότι αφορά τα τέλη καθαρότητας και φωτισμού, το κόστος λειτουργίας είναι δυσανάλογο με την παρεχόμενη καθαριότητα στη πόλη, και την ανταποδοτικότητα της ανακύκλωσης. Η εισφορά του Δήμου Αθηναίων υπέρ του ΕΣΔΚΝΑ αγγίζει τα 16,6 εκατ. ευρώ. Το γεγονός ότι ο δήμος πληρώνει τόσα πολλά οφείλεται στον τρόπο διαχείρισης των σκουπιδιών. Διότι ο όγκος τους δεν μειώνεται , δεν γίνεται συμπίεση τους, δεν ελαττώνονται μέσα από ένα αποτελεσματικό σύστημα ανακύκλωσης. Η Αθήνα παραμένει μια βρώμικη πόλη παρά τα τεράστια κονδύλια που εισπράττονται από τα τέλη κάθε χρόνο. Μακροχρόνιο σχέδιο για την καθαριότητα και την ανακύκλωση που θα μειώνει το κόστος δεν υπάρχει. Τα δάνεια, όχι δεν εξυπηρετούν αλλά μεγεθύνουν το κόστος και την επιβάρυνση του δημότη.
- Ο Δήμος ως φορέας δημοκρατικής λειτουργίας, θα έπρεπε να είχε ιδιαίτερη ευαισθησία στη συμμετοχή και στη διαφάνεια των οικονομικών θεμάτων που διαχειρίζεται. Θα έπρεπε ο κάθε πολίτης να γνωρίζει πώς αξιοποιούνται τα χρήματα του. Η συζήτηση για τα τέλη θα έπρεπε να συνοδεύεται κάθε φορά από έναν αναλυτικό απολογισμό. Θα περίμενε κανείς να ακούσει προτάσεις για μέτρα που πάρθηκαν ή που επιβάλλεται να παρθούν για την καλύτερη βελτίωση του κόστους των παρεχόμενων υπηρεσιών και της καλύτερης αξιοποίησης των τελών.
Έχουμε προτείνει και πρέπει να δεχτείτε την πρόταση μας για μια μόνιμη διαπαραταξιακή επιτροπή με έργο την παρακολούθηση των οικονομικών του Δήμου , που θα εξασφαλίζει την μη διαιώνιση τέτοιων καταστάσεων θα εξασφαλίζει τον έλεγχο, πολιτικό και οικονομικό θα διασφαλίζει την εύρυθμη πορεία του Δήμου. Η μη συγκρότηση της από την πλειοψηφία δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά.
Καταλήγοντας, ο θεσμός της αυτοδιοίκησης παρά της συνταγματικές αναθεωρήσεις και τα νομοθετήματα που υπήρξαν κατά καιρούς παραμένει ο φτωχός συγγενείς της δημόσιας διοίκησης. Ο κ. Κακλαμάνης εκτός από Δήμαρχος είναι και Πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ. Έχει ευθύνη λοιπόν να διεκδικήσει την αναβάθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης και να εξασφαλίσει πόρους και την καταβολή όσων έχουν παρακρατηθεί. Είκοσι οχτώ εκατομμύρια ευρώ, βρέθηκαν για τους τραπεζίτες. Από τα 2,3 δις ευρώ που χρωστάει η πολιτεία στην αυτοδιοίκηση δεν μπορούσε να βρεθεί τίποτα.»
Μηδενική αύξηση έχουμε μόνο στο τέλος καθαριότητας και φωτισμού στην κατοικία.
Στην επαγγελματική στέγη, από 6,35 ευρώ ανά τ.μ. αυξάνεται σε 6,50 ευρώ το τ.μ., δηλαδή αύξηση 2,4%.
Σε ότι αφορά το τέλος ηλεκτροδοτούμενων χώρων, η αύξηση φτάνει σε 3,2%.
Το τέλος τραπεζοκαθισμάτων αυξάνεται κατά 3,6%.
Το τέλος κατάληψης κοινοχρήστων χώρων αυξάνεται κατά 3,6%.
Το τέλος χρήσης κοινοχρήστων χώρων περιπτέρων και δεξαμενών υγρών καυσίμων κατά 3,6%. Τέλη χρήσεων κοινοχρήστων υπαίθριου και χώρων κατά 3,6%. Τέλη κοιμητηρίων κατά 2,4%. Στα τέλη κυκλοφορίας έχουμε ήδη μια αύξηση 20%.
Στις εισηγήσεις αναφέρετε ότι οι προτεινόμενες αυξήσεις είναι μικρότερες του πληθωρισμού, αλλά αναρωτιέται κανείς τι είδους ελάφρυνση είναι αυτή όταν υπολείπεται 0,4% (από 4%) του πληθωρισμού. Όταν δηλαδή η αύξηση καλύπτει το 90% του πληθωρισμού. Ο Δήμος Αθηναίων από το 1995 μέχρι το 2006 είχε αύξηση τελών 85,6%, το 2007 είχαμε αύξηση 3,5%, το 2008 4,5%.
Και θέτουμε ευθέως το ερώτημα. Μπορούν οι πολίτες της Αθήνας να ανταποκριθούν; Μπορούν οι εργαζόμενοι, οι μικροεπιχειρηματίες, οι συνταξιούχοι, οι νέοι άνθρωποι να ανταποκριθούν; Είχαν και έχουν και αυτοί τις αντίστοιχες αυξήσεις;
Εμείς θεωρούμε ότι τα τέλη οφείλουν να λειτουργούν αναδιανεμητικά και να αμβλύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Εκείνο που εμείς θεωρούμε κοινωνικά δίκαιο είναι η πολιτική των τελών να ξεκινάει από μηδενική βάση για τα χαμηλά εισοδήματα και κλιμακούμενα να εισπράττονται πόροι με κοινωνικά κριτήρια, φτάνοντας σε όλους αυτούς που αποκόμισαν και συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται και να αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την πόλη(π.χ. τράπεζες, μεγάλα εμπορικά καταστήματα κτλ.)
Προς τούτο πρέπει να αλλάξουμε άρδην τα κριτήρια επιμερισμού των τελών. Εμείς προτείνουμε:
Πάγωμα ή και μείωση τελών για τις μικρές ιδιοκτησίες, π.χ. διαμερίσματα κάτω από 120 τ.μ.
Πάγωμα ή και μείωση τελών μικρών εμπορικών καταστημάτων, π.χ. κάτω από 80 τ.μ.
Μείωση 50% ή και απαλλαγή σε ειδικές κατηγορίες όπως προβλέπει ο κώδικας α) για τα ΑΜΕΑ β) για τους πολυτέκνους με ετήσιο εισόδημα κάτω των 15.000,00 € και γ) για τους απόρους δ) τους καρκινοπαθείς, για άλλες ευπαθείς κατηγορίες, όπως οι άγαμες μητέρες.
Αύξηση στις μεγάλες ιδιοκτησίες.
Αύξηση στις πολυκαταστήματα.
Αξιοποίηση δυνατότητας κατηγοριοποίησης χώρων (χρήση Ν.1828/89) με πολλαπλά κριτήρια. Για παράδειγμα: χώροι συγκέντρωσης διέλευσης αυξημένου κοινού, τράπεζες – καφέ – μπαρ - χώροι εστίασης κλπ, περιοχών - ζωνών υψηλής αξίας (Κολωνάκι κλπ). Περιβαλλοντικά – οχλούσες χρήσεις – κέντρα διασκέδασης κλπ - Βιοτεχνικές χρήσεις κλπ.
Από τα ποσά αυτά να χρηματοδοτηθούν έργα αυτεπιστασίας, συντήρησης και βελτίωσης δικτύων περιβαλλοντικής προστασίας και αποκατάστασης και αναπλάσεων στις περιοχές αυτές (όπως ορίσει ο νόμος) – χρηματοδότηση δηλαδή απασχόλησης νέων θέσεων εργασίας.
Αντίθετα, έτσι όπως διαμορφώνεται, η πολιτική τελών και η ανταπόδοση είναι κοινωνικά άδικη. Και αυτό γιατί οι ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις των εργαζομένων, των μισθωτών, των νέων εργαζόμενων των 700 ευρώ, των συνταξιούχων, των μικροεπαγγελματιών σηκώνουν σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε δημοτικά τέλη, το βάρος σε άμεσους και έμμεσους φόρους του προϋπολογισμού. Και είναι αυτοί που μαζί με τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, έχουν επωμισθεί χρόνια τώρα, μια αδικαιολόγητη δυσανάλογη και συνεχιζόμενη αύξηση δημοτικών τελών, που την καρπώνονται μεγάλες επιχειρήσεις–τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες, εμπορικά κέντρα, super market, μεγάλοι αθλητικοί χώροι, περιοχές με υψηλά εισοδήματα, Ανώνυμες Εταιρείες κοινωνικής ωφέλειας , υπηρεσίες του Δημοσίου. Διότι είτε δεν πληρώνουν καθόλου ή πληρώνουν ελάχιστα ποσά με βάση αναλογικά με τα κέρδη τους. Για παράδειγμα, στα όρια του Δήμου Αθηναίων λειτουργεί σχεδόν ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός και τα κτήρια διοίκησης των περισσότερων τραπεζών, χωρίς να δίνονται τα ανάλογα αντισταθμιστικά οφέλη.
Από το τέλος ακίνητης περιουσίας (ΤΑΠ) απαλλάσσονται τα ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των ναών, των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων δημόσιου χαρακτήρα, καθώς και οι πρεσβείες και τα προξενεία. Πριν θεσπιστεί το ΤΑΠ, τα ακίνητα φορολογούνταν με το Φόρο Ακίνητης Περιουσίας(ΦΑΠ). Με την κατάργησή του, οι μεγαλοϊδιοκτήτες απαλλάχτηκαν ουσιαστικά από το να πληρώνουν φόρο. Κι αυτό γιατί τώρα, ένας ιδιοκτήτης με πολλά ακίνητα που με τον ΦΑΠ φορολογούνταν επί του συνόλου των τετραγωνικών των ακινήτων, με τον ΤΑΠ φορολογείται ξεχωριστά για κάθε ένα ακίνητο Ο μικροϊδιοκτήτης ενώ απαλλασσόταν για ιδιοκτησία μέχρι 50 εκατομμύρια, σήμερα δεν απαλλάσσεται για τίποτα, ενώ μια εταιρεία με ακίνητη περιουσία 1,4 εκατ. Ευρώ απέδιδε φόρο ΦΑΠ 19.800 ευρώ με το ΤΑΠ πληρώνει 513Ευρώ.
Τα έσοδα του τέλους ΤΑΠ που διατίθενται βάση νόμου κατά ποσοστό 50% τουλάχιστον για την εκτέλεση έργων, καταβολή αποζημιώσεων ρυμοτομούμενων ή απαλλοτριωμένων ακινήτων και αγορά ακινήτων και το υπόλοιπο για την κάλυψη άλλων αναγκών, η δημοτική αρχή αντί να τα χρησιμοποιήσει προς όφελος των κατοίκων που πληρώνουν, τα δεσμεύει για την υλοποίηση «μεγάλων έργων» που ωφελούν ιδιωτικά συμφέροντα, όπως για παράδειγμα στον Ελαιώνα.
- Τα δημοτικά τέλη αποτελούν πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση των πολιτών. Τα έσοδα του Δήμου το 2008 προέρχονται το 60% από δημοτικά έσοδα (τέλη, δικαιώματα, μισθώματα, πρόστιμα, παράβολα κλπ.), και ένα 30% περίπου από την κρατική επιχορήγηση. Τα τέλη έχουν νόημα ύπαρξης, όταν έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα και προσφέρουν πρόσθετο κοινωνικό έργο και ποιότητα ζωής στη πόλη. Και αυτή η λειτουργία των τελών αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα της αυτοδιοίκησης διότι τα χρήματα δεν έχουν στο σύνολο τους την ανταπόδοση που πρέπει σε ποιότητα, έργο και παρεχόμενες υπηρεσίες.
Για παράδειγμα, σε ότι αφορά τα τέλη καθαρότητας και φωτισμού, το κόστος λειτουργίας είναι δυσανάλογο με την παρεχόμενη καθαριότητα στη πόλη, και την ανταποδοτικότητα της ανακύκλωσης. Η εισφορά του Δήμου Αθηναίων υπέρ του ΕΣΔΚΝΑ αγγίζει τα 16,6 εκατ. ευρώ. Το γεγονός ότι ο δήμος πληρώνει τόσα πολλά οφείλεται στον τρόπο διαχείρισης των σκουπιδιών. Διότι ο όγκος τους δεν μειώνεται , δεν γίνεται συμπίεση τους, δεν ελαττώνονται μέσα από ένα αποτελεσματικό σύστημα ανακύκλωσης. Η Αθήνα παραμένει μια βρώμικη πόλη παρά τα τεράστια κονδύλια που εισπράττονται από τα τέλη κάθε χρόνο. Μακροχρόνιο σχέδιο για την καθαριότητα και την ανακύκλωση που θα μειώνει το κόστος δεν υπάρχει. Τα δάνεια, όχι δεν εξυπηρετούν αλλά μεγεθύνουν το κόστος και την επιβάρυνση του δημότη.
- Ο Δήμος ως φορέας δημοκρατικής λειτουργίας, θα έπρεπε να είχε ιδιαίτερη ευαισθησία στη συμμετοχή και στη διαφάνεια των οικονομικών θεμάτων που διαχειρίζεται. Θα έπρεπε ο κάθε πολίτης να γνωρίζει πώς αξιοποιούνται τα χρήματα του. Η συζήτηση για τα τέλη θα έπρεπε να συνοδεύεται κάθε φορά από έναν αναλυτικό απολογισμό. Θα περίμενε κανείς να ακούσει προτάσεις για μέτρα που πάρθηκαν ή που επιβάλλεται να παρθούν για την καλύτερη βελτίωση του κόστους των παρεχόμενων υπηρεσιών και της καλύτερης αξιοποίησης των τελών.
Έχουμε προτείνει και πρέπει να δεχτείτε την πρόταση μας για μια μόνιμη διαπαραταξιακή επιτροπή με έργο την παρακολούθηση των οικονομικών του Δήμου , που θα εξασφαλίζει την μη διαιώνιση τέτοιων καταστάσεων θα εξασφαλίζει τον έλεγχο, πολιτικό και οικονομικό θα διασφαλίζει την εύρυθμη πορεία του Δήμου. Η μη συγκρότηση της από την πλειοψηφία δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά.
Καταλήγοντας, ο θεσμός της αυτοδιοίκησης παρά της συνταγματικές αναθεωρήσεις και τα νομοθετήματα που υπήρξαν κατά καιρούς παραμένει ο φτωχός συγγενείς της δημόσιας διοίκησης. Ο κ. Κακλαμάνης εκτός από Δήμαρχος είναι και Πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ. Έχει ευθύνη λοιπόν να διεκδικήσει την αναβάθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης και να εξασφαλίσει πόρους και την καταβολή όσων έχουν παρακρατηθεί. Είκοσι οχτώ εκατομμύρια ευρώ, βρέθηκαν για τους τραπεζίτες. Από τα 2,3 δις ευρώ που χρωστάει η πολιτεία στην αυτοδιοίκηση δεν μπορούσε να βρεθεί τίποτα.»
Προηγούμενο: Η Ανοιχτή Πόλη στο Δημοτικό Συμβούλιο
